سرد است هوا بازم

من طرح نو اندازم

با حال پریشانی

کاندر سخن اندازم

یارم همه شب ساکت

من آه و فغان بازم

ای یار نباشی تو

من خسته تر از بازم

می شود گاهی نبود و بیشتر معنا گرفت

گاهی از بودن مداوم، میشود بی رنگ، رنگ

ما اشتباهی می شویم عاشق ولیکن

بی بند و باری در مرام عاشقی نیست

ما دلخوش یاریم و هر شب در سکوتش

جان می دهیم اما خبر از عاشقی نیست

باران که می بارد

پرنده که می خواند

گویی تو خوبی

کاین چنین هوا خوب و دل شاد است

باز این دل هوس یار و نگارش کرده

باز از دیده پنهان به جمالش کرده

نگهی از سره شوق و نگهی از غم عشق

این دل عاشق ما بین که زمانه چوب دارش کرده

با هر نگاه مبهمت صد خاطره، امید

صد حرف ناشنفته و یک کاغذ سپید

من تا ابد با یاد تو سرگشته ام بدان

ای چشمه مهر و وفا ای گوهر سپید

Shadow will do what I want

Without try, without fault

Shadow gives me a silence

The silence is what I want

درگیرتر که میشوی دلگیرتر شوی

اشتباها عاشقت گشتم، ببخش

اشتباها همنفس بودی مرا

اشتباها در میان بازوان

اشتباها قلب من بودی، ببخش

در هیاهوی دو چشمانت، سکوت

در تکاپوی دلم، صد جمله رود

اشتباها خط خطی گشتم چنین

اشتباها مرده ام گویی، همین

امشب از بغض دلم دلگیرم

چند روزیست فقط میمیرم

یار گمگشته من جهد وفا

کرده و من ز غمش دلگیرم

با بوسه های ممتنع عاشق شدم ولی

یادم نبود هست او را یار اولی

با گم شدن در خاطرات مبهمم کنون

در جستجوی اولین خبط خودم ولی

روزی جهان زیباتر از پول و تفنگ بود

گویی درون سینه ام قلبی فشنگ بود

تا میکشید ماشه را قلبم بسان بمب

در سینه ام میزد نهیب و این قشنگ بود

حالا ولی یار دگر دارد به بر آن یار دلربا

آنکس که او روزی مرا چون شیر، مرد بود

گفت اشتباهی اشک بر چشمان من روان

بوده است چون او خود بسان صد تفنگ بود

او خود چکاند ماشه را بر قلب عاشقم

بیچاره قلب عاشقم، درگیر و منگ بود

آسمان، گرد و غباری شده بر بوم دلم

نقش پیکار شده، آبی آرام دلم

من همه سوز و گدازم شده از بهر کسی

روزگاری بغلش بود دلارام دلم

دلت که بشکند از دور ناله ای بکنی

خون دل می خوری و شکوه چه حاصل بکنی

نوبت ار رفت ز دستت، دائم الغصه شدی

دیگر عادت شود آن ناله و آهی که کنی